Społeczność muzyków klasycznych w Norwegii wiele zawdzięcza kompozytorowi Edvardowi Griegowi (1843-1907). Mimo iż Norwegia odzyskała niepodległość zaledwie dwa lata przed jego śmiercią, kompozycje i działalność koncertowa Griega sprawiły, że to młode państwo cieszyło się dużym uznaniem wśród międzynarodowej społeczności muzycznej. 
Tak późne uzyskanie przez Norwegię suwerenności, bo dopiero w 1905 roku, wywarło istotny wpływ na historię muzyki w Norwegii. Pozostawanie przez pięćset lat na uboczu głównych prądów arystokratycznych i burżuazyjnych tradycji kulturalnych w Europie oznacza, że Norwegia niewiele ma do zaoferowania, jeśli chodzi o muzykę renesansową czy barokową. Niemniej Grieg miał dość wpływowych poprzedników. Halfdan Kjerulf (1815-1868) zdobył uznanie jako kompozytor utworów na fortepian, twórca pieśni i muzyki chóralnej w połowie XIX wieku. W tym samym czasie Ole Bull (1810-1880) robił błyskotliwą karierę w Europie i Stanach Zjednoczonych. Obaj kompozytorzy utorowali drogę rozwojowi dzisiejszych muzyków klasycznych w Norwegii. Grieg i Bull są kluczowymi odnośnikami na Międzynarodowym Festiwalu w Bergen – mieście, gdzie znajdują się miejsca, z którymi byli szczególnie związani i które zostały poświęcone ich życiu i twórczości: Muzeum Edvarda Griega i dom Ole Bulla, Lysøen.
Obecnie krąg muzyków klasycznych w Norwegii również może pochwalić się „sztandarowymi produktami”, do których należy Orkiestra Filharmonii w Oslo, Orkiestra Filharmonii w Bergen, Norweska Orkiestra Kameralna, pianista Leif Ove Andsnes, wiolonczelista Truls Mørk i sopranistka Elizabeth Norberg-Schulz.
Okres między dniami chwały Griega i Bulla a obecną falą czołowych artystów wypełniało kilku solistów wielkiego kalibru i o międzynarodowej sławie, na przykład sopranistka Kirsten Flagstad (1895-1962). Obecne bogactwo solistów, zespołów i orkiestr o światowej sławie Norwegia zawdzięcza dokonywanym od lat 70-tych inwestycjom w muzykę norweską. Najpierw ustanowiono publiczne szkolnictwo muzyczne, a później organizowano szereg festiwali oraz budowano sale koncertowe w największych miastach kraju. Kolejnym istotnym projektem, który ma być realizowany w tym zakresie, jest budowa Norweskiej Opery Narodowej w Oslo.
Mimo upływu tylu lat norwescy kompozytorzy nie pozwolili odejść w zapomnienie dziedzictwu Edvarda Griega. Bez wątpienia jego największym następcą był Christian Sinding (1856-1941), którego styl znajdował się pod wyraźnym wpływem romantyzmu. Chociaż dominująca w Europie tendencja ku atonalności zaczęła wywierać wpływ na norweską muzykę, stabilny trzon kompozytorów nadal wykorzystuje tonalne i narodowe elementy muzyki Griega do tworzenia własnych kompozycji. Wśród kompozytorów tych znajdują się: David Monrad Johansen (1888-1974), Ludvig Irgens Jensen (1894-1969), Harald Sæverud (1897-1992), Klaus Egge (1906-1979), Geirr Tveitt (1908-1981), Øistein Sommerfeldt (1919-1994) i Johan Kvandal (1919-1999). Współczesnym kompozytorem, który jest najsilniej związany z tym trendem, jest Ragnar Söderlind (ur. 1945).
Źródło: Ambasada Norwegii
Opracowanie: Norweskie Centrum Informacji Muzycznej
