Ojcem norweskiej współczesnej muzyki nietonalnej był Fartein Valen (1887-1952), uzdolniony człowiek władający 12 językami, którego otaczała aura tajemniczości i który żył w subtelnym, pełnym dźwięków świecie, niezrozumiałym dla jemu współczesnych.
Mimo iż uczył się w Berlinie, za najbardziej wpływowy na swój rozwój czynnik uznawał samodzielne studia nad kontrapunktem Bacha. Jego wizja stworzenia swoistej polifonii opartej na dysonansie zaowocowała 12-tonowym systemem, który opracowywał równolegle, ale i niezależnie od Arnolda Schönberga.
Obecnie społeczność muzyków współczesnych odgrywa aktywną i widoczną rolę w norweskim życiu muzycznym. Prym w tej dziedzinie wiedzie norweska sekcja Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej (ISCM). Organizacja ta została założona przez kompozytorkę Pauline Hall (1890-1969) w 1938 roku. Zainteresowania Pauline Hall w tym kierunku zostały wzbudzone pobytem w Paryżu, gdzie poczuła potrzebę ustanowienia forum, na którym mogłyby być zgłębiane nowe trendy po jej powrocie do Norwegii. Obecnie Towarzystwo utrzymuje ogólnokrajową sieć działającą na rzecz promocji muzyki współczesnej i wywiera przemożny wpływ na rozwój nowych kompozytorów i muzyków oraz zespołów skoncentrowanych na muzyce współczesnej.
Norwescy kompozytorzy znani są z podejmowania działań na rzecz promowania swojej sztuki. Wywalczyli oni sobie uznanie krajowych, nordyckich i międzynarodowych organizacji, które chronią ich prawa jako kompozytorów i posiadaczy praw autorskich. Wielu wybitnych kompozytorów z Norwegii pełniło funkcję przewodniczących norweskiej sekcji ISCM. Po Pauline Hall, uznawanej za jedną z nielicznych impresjonistów w Norwegii, funkcję tę pełnił Finn Mortensen (1890-1969), mistrz serializmu, a następnie Arne Nordheim, czołowa postać muzyki elektronicznej. Do byłych prezesów organizacji należą: Kåre Kolberg, John Persen i Åse Hedstrøm, z których wszyscy są bardzo aktywnymi kompozytorami. Zarówno Persen, jak i Hedstrøm, byli dyrektorami najbardziej wpływowego w Norwegii Festiwalu Muzyki Współczesnej Ultima w Oslo.
Arne Nordheim (ur. 1931) zajmuje szczególne miejsce wśród dzisiejszych kompozytorów. Mieszka w Grotten, honorowej rezydencji norweskiego rządu położonej niedaleko Pałacu Królewskiego – jest to przywilej przyznawany dożywotnio jednemu z najznakomitszych artystów Norwegii. Do grona jego przyjaciół, którzy również cieszą się uznaniem poza granicami kraju, należy urodzony we Włoszech Antonio Bibalo i Edvard Hagerup Bull. Młodsze pokolenie kompozytorów reprezentują Olav Anton Thommessen i Lasse Thoresen, którzy oprócz rozwijania kariery kompozytorskiej są poważanymi profesorami wykładającymi kompozycję na Norweskiej Akademii Muzycznej, a także Cecilie Ore, Rolf Wallin, Asbjørn Schaathun, Jon Øyvind Ness, Eivind Buene i Maja Ratkje.
