Norweski system opieki medycznej gwarantuje wysoką jakość obsługi, jednak jak na jeden z najbogatszych krajów Europy, jego standard może budzić wiele krytycznych uwag. Bolączki tego typu przechodzi jednak wiele krajów europejskich, a jak pokazuje polski przykład reforma systemu służby zdrowia należy do jednych z najtrudniejszych.
W Norwegii wizyta u lekarza rodzinnego jest płatna, podobnie jak leczenie w placówkach prywatnych. Ceny usług medycznych są wysokie nawet jak na zachodnioeuropejskie standardy. Za wizytę u lekarza rodzinnego płaci się ok. 125 koron, poradę specjalisty ok. 265 koron, odpłatne są także badania laboratoryjne i opieka ambulatoryjna w szpitalu.
Natomiast leczenie stacjonarne w szpitalu jest bezpłatne. Wówczas koszty wszystkich dodatkowych badań pokrywane są z ubezpieczenia. Osoba ubezpieczona może korzystać ze świadczeń placówek posiadających umowę z Narodowym Biurem Ubezpieczeniowym (ich listę można otrzymać w lokalnym oddziale biura).
Za leki przepisane na "białej recepcie" trzeba zapłacić pełną cenę. Za te na "recepcie niebieskiej" (choroby przewlekłe) płaci się 36 proc. ceny, do pewnego limitu. Recepty objęte refundacją może wystawiać tylko lekarz, który posiada umowę z Narodowym Biurem Ubezpieczeniowym. Recepta jest ważna przez rok.
Z opłat zwolnione są kobiety w ciąży (dotyczy to jednak wyłącznie świadczeń związanych z ciążą i porodem), dzieci poniżej 12. roku życia (w przypadku porad lekarskich i niektórych leków) oraz dzieci poniżej 18. roku życia (w przypadku psychoterapii i leczenia stomatologicznego, które we wszystkich innych przypadkach jest w pełni odpłatne).
Numer pogotowia - 113. Za transport sanitarny trzeba ponieść zryczałtowaną opłatę.
Leczenie specjalistyczne wymaga skierowania. Za wizytę u lekarza specjalisty bez skierowania dodatkowo trzeba zapłacić.
Skierowanie potrzebne jest także na leczenie szpitalne, jednak w nagłych przypadkach można zgłaszać się do szpitala bezpośrednio.
Zasady pracy lekarzy w Norwegii są nieco inne niż w Polsce. Przykładowo lekarz rodzinny prowadzi kobiety w ciąży, wykonuje badania cytologiczne, zajmuje się dermatologią, pediatrią, a nawet leczeniem psychiatrycznym. Dzieje się tak, ponieważ norweskie kliniki i szpitale mają bardzo dużo pracy i część z niej z konieczności przejąć muszą lekarze pierwszego kontaktu.
